Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι...

...και είμαι χαρούμενος που τους γνωρίζω! Απο την Δευτέρα είμαι γριππωμένος, ανέβασα πυρετό 39.8 ο οποίος δεν έπεφτε. Μετά εμφανίστηκε βήχας. Ευτυχώς όμως, έπεσε ο πυρετός. Τώρα ανεβάζω μέχρι 38.7. Τι να κάνουμε αυτά είναι πακέτο με τα ανοσοκατασταλτικά που πέρνω, οπότε το μονο που μπορώ να κάνω είναι υπομονή.

Έβαλα την μάνα μου να πάρει τους γιατρούς μου, μιας και δεν είχα κουράγιο όχι να μιλήσω, αλλα ούτε καν το τηλέφωνο να κρατήσω. Τόσο πολύ έπεσα. Ο ρευματολόγος με παρέπεμψε -ορθώς- στον παθολόγο, αφού πρώτα μου είπε οτι συνεχίζω κανονικά την θεραπεία. Ο παθολόγος μου έδωσε Klaricid, που είναι ευρείας χρήσης για λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού και της είπε πως ότι ώρα κι άν χρειαστούμε κατι, να τον πάρουμε, να μη διστάσουμε (μιας και ήταν ήδη 11 το βράδυ) και να ξαναπάρουμε μετα απο 4-5 μέρες για να τον ενημερώσουμε για την πρόοδο (ή την έλλειψη αυτής) ωστε να δούμε πως θα κινηθούμε. Ο πυρετός άρχισε να υποχωρεί σιγά σιγά, μέχρι που έφτασα (μια φορά μονο) στο 36.6 και μετα έπαιζε (και παίζει) συνέχεια μεταξύ 37.2-38.7.

Μέρα με την μέρα όμως, εγώ αντί να συνέρχομαι, πέφτω όλο και περισσότερο. Κόπωση -χωρίς να κάνω κάτι-, ανορεξία περι φαγητού και καμία όρεξη για τίποτα. Και φτάνουμε στην Παρασκευή (χθές). Λέω την μάνα μου, σήκω να πάμε γιατι δε μπορώ, δε νιώθω καθόλου καλά. Κι έτσι έγινε. Πήγα στο Διαβαλκανικό, στο οποίο ήταν ο γιατρός χθες. Μου είπε να πάω στα επείγοντα και να τον ζητήσω εκεί. Μου φάνηκε λίγο βλακεία, αλλα νταξ, κάτι παραπάνω θα ξέρει ο άνθρωπος! Η ώρα ήταν 7:20 όταν έφτασα, και ήρθε ο άνθρωπος 7:30. Με ρωτάει πως είμαι, και σχετικά με την γρίππη μου αλλα και με τα αλλα μου τα θέματα, και μου λεει:

- Θα κάνουμε το εξής: Ακτινογραφία Θώρακα (σ.σ. η 7η ακτινογραφία αυτό το μήνα), εξετάσεις αίματος και τεστ γρίππης. Το πολύ σε μια ώρα θα'χεις φύγει.
- Μα πως σε μια ώρα? Δεν θα περιμένω να βγούν τα αποτελέσματα?
- Γι'αυτό σου είπα να έρθεις στα επείγοντα. Έχουν προτεραιότητα και βγαίνουν πιό γρήγορα τα αποτελέσματα.

Ξεκινάμε λοιπόν, δίνω το γλυκό μου αιματάκι, δίνω το πολύτιμό μου σάλιο και κάνω την ακτινογραφία. Η ώρα έχει φτάσει 8:20. Μου λένε στην υποδοχή των επειγόντων "μόλις βγούν τα αποτελέσματα θα σας φωνάξουμε. Θα περιμένετε στο σαλόνι ή να σας βάλουμε σε ένα δωμάτιο να ξαπλώσετε? Όπως και να'χει θα πρέπει να σας βάλουμε μάσκα γιατι μπορεί να κολλήσετε και τίποτα άλλο". Οπότε, υπολογίζω κι εγω με το μικρό μου το μυαλό οτι μέχρι τις 9:30 θα έχω φύγει. Βάζω την μάσκα, παίρνω παραμάσχαλα το μπουφάν μου και πάω στο σαλόνι. Κάτι πήγε στραβά όμως, και οι εξετάσεις αίματος καθυστέρησαν λιγάκι. Έχει πάει αισίως 9:45. Ευτυχώς ένας κύριος (Μπαουνγκτζης) στην υποδοχή είχε όρεξη για πλάκα και "μάλωνε" με έναν γαύρο οπότε γελάσαμε και λίγο.

10:15, μας φωνάζει ο γιατρός, βλέπει την ακτινογραφία η οποία ήταν πεντακάθαρη (που να μην κάπνιζα κιόλας). Βλέπει τις άλλες εξετάσεις και σε μια κίνηση απόγνωσης αρχίζει μια αναδρομή στα...φάρμακα που μου έχει δώσει απο τότε που με παρακολουθεί. Καταλλήγουμε σε ένα αντιφλεγμονώδη και σε ένα αντιβιοτικό. "4 μέρες θα παίρνεις και τα δύο, και μετά θα πάρεις μόνο το αντιβιοτικό. Την τρίτη θέλω να με πάρεις τηλέφωνο να με ενημερώσεις πως είσαι, ώστε να δούμε πως πρέπει να κινηθούμε". Ωραία σκέφτομαι απο μέσα μου, κι άλλες εξετάσεις (γιατι αυτό εννοούσε). "Το πολύ πολύ, θα έρθεις να κάνεις εισαγωγή για ένα βράδυ να σου κάνω εκτεταμένες εξετάσεις. Θα σε άφηνα χωρίς αντιβιοτικά και τέτοια, αλλα παίρνεις κορτιζόνη και δεν βοηθάει ιδιαίτερα την κατάσταση". Αφού τα είπαμε όλα αναλυτικά, ρωτάμε κι εμείς σαν άνθρωποι "Τι σας οφείλουμε, γιατρέ?"

Η απάντηση που πήρα, ήταν πραγματικά ανθρώπινη: "Αν είναι να σας επιβαρύνω, δεν θέλω τίποτα." Οπότε του λέει η μάνα μου "Σας παρακαλώ, σας <<ενοχλούμε>> συνέχεια μέσω τηλεφώνου και τα λοιπά. Και να μας επιβαρύνατε, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σας πληρώσουμε."

- Κοιτάξτε, είναι η φύση του προβλήματος του Δημήτρη τέτοια που δεν γίνεται αλλιώς. Και δυστυχώς είστε μακρυά, αλλιώς θα ερχόμουν εγώ στο σπίτι σας για να μην ερχόσασταν εσείς. Με πολλούς ασθενείς μου έχω αυτή την επικοινωνία. Τέλος πάντων, η αμοιβή μου είναι 50 ευρώ. Εάν νομίζετε οτι δεν θα επιβαρυνθείτε, δεν θα σας πω όχι! (και χαμογέλασε).

3 γιατρούς έχω, και οι 3 μου κάνουν "εκπτώσεις" (δηλαδή δε μου ζητάνε πάντα λεφτά), και οι 3 έχουν μείνει άφωνοι με το θέμα μου, και οι 3 το'χουν πάρει προσωπικά. Χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι. Γιατί υπάρχουν. Είναι εκεί έξω (from the XFiles/totalXAKER Department) :P

 

 

Posted via email from liogr's posterous

iTunes & Linux, The Greek How To...

Λογικά έχει ξανααναφερθεί, αλλα δε με ενδιαφέρει! :P Ήθελα απλά να γράψω κάτι μιας και πέρασε πολύς καιρος since last time.
Αν είστε μηλαράκιας (όπως μ'αρέσει να λέω) και γουστάρετε GNU/Linux θα έχετε παρατηρήσει οτι το iTunes δεν έχει έκδοση για linux, και οτι η έκδοση για Windows crashαρει στο Wine και δεν αναγνωρίζει ούτε iPod ούτε iPhone ούτε iGamisu. Πολλοί έχετε δοκιμάσει Virtual Machines με vmWare ή VirtualBox, έτσι δεν είναι? Σε Ubuntu πάντως, εγω δεν είχα καταφέρει να συνδέσω USB συσκευή σε Guest Operating Systems (αυτα που τρέχουν ως virtual machine δηλαδής). Τώρα που απέκτησα ενα iPod, το έψαξα και η λύση είναι πολύ απλή!
(Οι οδηγίες είναι για Ubuntu 10.04 LTS, ενώ με ελάχιστες διαφορές θα κάνουν και για αλλες εκδόσεις Ubuntu.)
Εγω χρησιμοποίησα το VirtualBox, για vmWare δεν μπορώ να βοηθήσω καθώς είναι πολύ βαρύ για τα γούστα μου. Έτσι λοιπόν έχουμε τα εξής βήματα:

Ξεκινάμε πηγαίνοντας Σύστημα -> Διαχείριση Συστήματος -> Χρήστες και ομάδες

Μας ανοίγει το παράθυρο "Ρυθμίσεις χρήστη", στο οποίο πατάμε "Διαχείριση Ομάδων". Θα ανοίξει το παράθυρο "Ρυθμίσεις ομάδων". Scrollάρουμε προς τα κάτω και εντοπίζουμε το vboxusers. Πατάμε μία φορά πάνω του και επιλέγουμε "Ιδιότητες" στα δεξιά. Τέλος, θα ανοίξει ένα παράθυρο "Ιδιότητες ομάδας 'vboxusers'", οπου εκεί tickάρουμε το κουτάκι μπροστά απο το όνομα μας.Πατάμε "Εντάξει" -> Κλείσιμο -> Κλείσιμο, κάνουμε αποσύνδεση και επανασύνδεση. Την επόμενη φορά που θα ανοίξει το Virtual Box, όταν πατήσουμε με δεξί κλικ το εικονίδιο με το καλώδιο USB οι επιλογές θα είναι ενεργοποιημένες.

Κι εδώ ερχόμαστε στο δύσκολο σημείο. Κάνουμε ενα Virtual Machine, ανοίγοντας το VirtualBox, και πατώντας "New". Συμπληρώνουμε αυτα που μας ζητάει (προτείνεται 512mb ram σε Windows XP, 1.5GB σε Vista & 1GB σε Windows 7, και σαν εικονικός σκληρός δίσκος ενας των 20GB), βάζουμε και το iso της εγκατάστασης των Windows, και ακολουθούμε τα βήματα. Όταν ξεκινήσει το εικονικό μηχάνημα, εγκαθηστούμε iTunes, συνδέουμε iPod/iPhone/iPad/iGamisu/iPartinkaikoimisou, πατάμε στο καλώδιο του USB στο παράθυρο του Virtual Box, και επιλέγουμε "Apple Computers Inc., iKati". Αυτό ήταν, το iKati μας έχει συνδεθεί στο iTunes, και πρέπει να κάνουμε Authorize κλπ.

Hint: Επειδή για άγνωστους λόγους η Apple έχει limit 5 Authorize ανα λογαριασμό, αν έχουμε φουλάρει, πηγαίνουμε στον υπολογιστή που το χρησιμοποιούμε λιγότερο και κάνουμε deauthorize. Αυτο γίνεται και απο το iTunes Store απο τις ρυθμίσεις, αλλα δεν ξέρω πως, μιας και δε με ενδιαφέρει :-)

PS. Αντε και καλή μας χρονιά με υγεία, αγάπη, ευτυχία και λεφτά. Όλα τα άλλα βρίσκονται :-P

See the full gallery on posterous

Posted via email from liogr's posterous

[Heavy Πρόταση 2: Dragonland - Holy War]

Μου άρεσε η κριτική που έκανα στον δίσκο "Calling the earth to witness" των Darkwater και ήθελα να γράψω κι άλλες. Δεν με σταματάει κάτι πιστευω, ίσα ίσα καλό τους κάνω.

Ο λόγος για τους Σουηδούς Dragonland, ενα συγκρότημα "Symphonic Power Metal", το οποίο μονο... Symphonic Power Metal δεν είναι. Είναι πολλά παραπάνω. Πολλά στοιχεία κλασσικής μουσικής, πολλές instrumental συνθέσεις στο υπόβαθρο της κλασσικής μουσικής, απίστευτος συγχρονισμός των μελών του συγκροτήματος, neoclassical επιρροές, πλήκτρο-σόλα ακολουθούμενα απο κιθάρο-σόλα, λίγη speed metal, στίχοι περι αστρονοΜίας & φαντασίας και ένας τραγουδιστής που ζορίζεται λιγάκι και σε κάποια σημεία βγαίνει λίγο εκτός τόνου.

-Wait, what?

Δυστυχώς ναι, σε κάποια σημεία ο τραγουδιστής δεν κολλάει καλά με την υπόλοιπη σύνθεση. 

Ας ασχοληθούμε όμως συγκεκριμένα με τον δίσκο τους Holy War ο οποίος είναι ο δευτερος κατα σειρά "full-length" και κυκλοφόρησε το 2002.

O δίσκος έχει μέσα απ'όλα. Εκπληκτικά Instrumentals (Hundred Years Have Passed), μπαλάντες (Forever Walking Alone), εκρηκτικά τραγούδια (Majesty of the Mithril Mountains). Τι άλλο να ζητήσει ένας πραγματικός φίλος της μουσικής όλων των ειδών; Μέχρι και διασκευή pop τραγουδιού έχει (στην Γιαπωνέζικη Εκδοχή[TM]). Απο mainstream μέχρι underground στοιχεία. Οι Dragonland σου δείχνουν οτι αγαπάνε αυτό που κάνουν κάνοντας σε να χτυπιέσαι χωρίς να το καταλάβεις την ώρα που ακούς τα τραγούδια τους, πράγμα αρκετά σπάνιο στην εποχή μας που οι περισσότεροι γουστάρουν Μπιμπεριέζ[TM] (συνδιάζει τις 2 απέχθειες μου... Πιπεριές και τον κακομαθημένο "Justin Bieber". Αλήθεια, εκεί οργανισμοί προστασίας ανηλίκων δεν υπάρχουν; ή έστω κάποιος να του πει να σταματήσει, γιατι προσβάλει ονόματα και μνήμες πραγματικών καλλιτεχνών με τις δηλώσεις του [I feel like the Kurt Cobain of my generation]) και ένα σκέτο νταπα-ντούπα με τρείς νότες (και πολλές είπα) που επαναλαμβάνονται για κανα 20λεπτο χωρίς να έχει στίχους τις περισσότερες φορές. Τέλος, αξίζει να δώσετε προσοχή στο πόσο γλυκά δεμένο είναι το ήρεμο Intro-Slash-Instrumental "Hundred Years Have Passed".

<b>Track listing:</b>

01. Hundred Years Have Passed 2:24

02. Majesty of the Mithril Mountains 5:29

03. Through Elven Woods and Dwarven Mines 5:32

04. Holy War 6:48

05. Calm Before the Storm 4:53

06. Return to the Ivory Plains 6:05

07. Forever Walking Alone 4:55

08. Blazing Hate 5:25

09. A Thousand Points of Light 6:02

10. One With All 4:24

56 λεπτα και 11 δευτερόλεπτα θα περάσουν χωρίς να το καταλάβετε ακούγοντας αυτο το δίσκο, εκτός αν έχετε την Γιαπωνέζικη Eκδοxή[ΤΜ] που θα έχετε και τα εξής bonus tracks:

11. The Neverending Story 3:03 (διασκευη τραγουδιου του Synthpop συγκροτήματος "Limahl")

12. Allemande 1:10 (διασκευή σύνθεσης του Johann Sebastian Μπλιάχ)

Που ανεβαζουν τον δίσκο στα 60 λεπτα και 22 δευτερόλεπτα (περίπου)

<b>Σύνθεση του συγκροτήματος:</b>

Jonas Heidgert - Φωνητικά & Drums (ε γι'αυτο ζορίζεται το παλικάρι βρε...)

Nicklas Magnusson - Κιθάρες

Olof Morck - Κιθάρες

Elias Holmlid - Πλήκτρα & Σύνθια

Christer Pedersen - Μπασσοκίθαρο

<b>Για την παραγωγή του δίσκου </b>(συν)<b>εργάστηκαν:</b>

Μίξη & ηχομηχανική: Patrick J. και Fredrik Nordström (Κιθαρίστας των Dream Evil)

Mastering στο Athens Mastering House

Γραφικά δίσκου: Chrille Andersson

Φωτογραφίες συγκροτήματος: Tanja Backhaus

<b>Μια γευση απο τον δίσκο:</b>

Επειδή μου αρέσει να σας φροντίζω (σλουρπ), απκατ θα βρείτε το "Hundred Years Have Passed". Ακούστε το, και πείτε μου την γνώμη σας (και για την σύνθεση αυτή, αλλα και για το υπόλοιπο album).

<b>Βαθμολογία:</b>

Αν και ποτέ δε μ'αρέσει να βαθμολογώ γιατι χαρίζω εύκολα, στο Holy War θα δώσω ενα 4 (στα 5).

<b>Άλλες πληροφορίες:</b>

Το συγκρότημα συνολικά έχει κυκλοφορήσει: 1 Demo album (Storming Across Heaven Demo), 4 Long plays (The Battle of Ivory Plains [2001], Holy war [2002], Starfall [2004], Astronomy [2006]), ενώ μέσα στο 2011 αναμένεται το 5ο long play τους με τίτλο "The Return".

H σύνθεση του συγκροτήματος δεν έχει αλλάξει απο την κυκλοφορία του δίσκου-ντεμπούτου The Battle of Ivory Plains [2001], εκτος απο μια προσθήκη ντράμερ το 2002 μετα την ηχογράφιση του Holy War ωστε (προφανώς) να "ξαλαφρώσει" ο τραγουδιστής.

Posted via email from liogr's posterous

Πως να χαλάσεις το ταξίδι αγνώστων!

Το ΠουΣουΚου κατέβηκα Αθήνα (ξέρω, έπρεπε να πώ για καφέ, αλλα είχα συγκεκριμένο λόγο που κατέβηκα, οπότε next time). Ταξίδεψα με τραίνο στην πρώτη θέση, και οφείλω να ομολογήσω πως τα καθίσματα ήταν αρκετά άβολα. (-Και τότε ρε μεγάλε γιατί δεν πήγες στην δεύτερη θέση? -Ετσι ρε φιλαράκι, έχεις κανα πρόβλημα να ουμ?)

Όταν κατέβαινα, ήμουν στα γνωστά για τους περισσότερους ερυθρόλευκα InterCity. Εκεί η Α' θέση έχει 3 σειρές θέσεων. Μια μονή και μια διπλή. Εγώ έκλεισα στην μονή, για να'μαι μόνος μου, να μην ενοχλώ κανέναν κλπ. Στην διπλή θέση που ήταν δίπλα μου (και μας χώριζε ενας διάδρομος ευτυχώς), "καθόταν" ένα ζευγαράκι. Φιλιά, χάδια, ιστορίες... Ανοίγω εγώ την τσάντα μου βγάζω το netbook μου και βάζω να δω "Better with you". Όπως κυλάει η ώρα, και πλησιάζει το επεισόδιο στο τελείωμά του, βλέπω να ξεπροβάλει ενα πόδι στον διάδρομο. Προς στιγμήν σκέφτηκα οτι κάποιος έπεσε. Χα, tough luck, γυρνάω να δώ, και η κοπέλα είχε καβαλήσει το παλικάρι. "Get a room" η πρώτη μου σκέψη, "αλλα το μόνο room που υπάρχει στον συρμό, είναι η τουαλέτα." Εκεί λοιπόν που τελειώνω αυτόν τον ειρμό, σηκώνονται, αρχίζουν να περπατάνε προς μία κατευθυνση του τραίνου, μετά απο 10 δευτερόλεπτα επανέρχονται κάθεται ο τύπος και η κοπέλα πάει απο την άλλη μεριά. Προς στιγμήν φοβήθηκα οτι όντως θα "get a room" αλλα γλίτωσε ο κυριούλης που θα ήθελε να πάει να κάνει την ανάγκη του. Το υπόλοιπο ταξίδι έγινε όπως άρχισε, όλο φιλιά, αγκαλιές και λοιπά μέλια. Αφου να φανταστείτε απο τα πολλά μέλια, κόλλησε το καροτσάκι του ανθρώπου που πρόσφερε καφέδες-χυμούς στα άτομα της Α' θέσης, έφυγε στα πλάγια και με χτύπησε.

Το ταξίδι ήταν σχετικά επώδυνο γιατι ήταν εντελώς άβολες οι θέσεις. Αλλα δε βαριέσαι, δεν είναι κάτι που κάνω κάθε μέρα και κάτι που πραγματικά ήθελα να κάνω εδώ και καιρό.

Στην Αθήνα έκανα μια βολτούλα στην Ερμού, είδα την πλατεία Συντάγματος (λίγο, όπως έβγαινα απο το μετρό), λίγο το Μοναστηράκι... Highlights: o κυριούλης με τα μπαλόνια και ένας ξένος κυριούλης με "cd for meditation" που στην αρχή (λόγω της σχετικά heavymetalίστικης εμφάνισης μου, έκανε πλάκα οτι είναι black metal, αλλα ατύχησε μιας και δεν μ'αρέσει η black. Αν έλεγε για power metal, κάτι θα κάναμε.) Να'ναι καλά ο άνθρωπος, είχα να μιλήσω Αγγλικά για πάνω απο 10 δευτερόλεπτα απο τότε που έδωσα για Lower (έχει 7-8 χρόνια). Έτσι λοιπόν, όμορφα, ήρεμα κι ωραία πέρασε το ΠουΣουΚου, ήρθε η Κυριακή και έπρεπε να πάρω το τραίνο να επιστρέψω στα πάτρια εδάφη. Καθώς έπινα καφέ που με κέρασε μια όμορφη κοπελίτσα-φίλη μου, μου λέει για έναν τύπο που παρρήγγειλε πρίν απο αυτήν καφέ:

- Παρακαλώ τι θα πάρετε?

- Coffee.

- Τι καφέ?

- Coffee.

- Filter coffee?

- Coffee, coffee (μάλλον εννοώντας ναι, ναι)

- Do you want sugar, milk?

- Ummm, Coffee... Sugar... Milk...

Δεν ξέρω αν ο άνθρωπος είχε κάποιο πρόβλημα ή δεν ήξερε αγγλικά ή αν δεν είχε ξυπνήσει ακόμα, αλλα ήταν λίγο αστεία η φάση :P

Πέρασε η ώρα, τελείωσε ο καφές, τελείωσε το τσιγάρο, τελείωσε και ο χρόνος που θα ήμουν στην Αθήνα. Ανεβαίνω στο τραίνο, το οποίο αυτη την φορά είναι το γνωστό σε-αποχρώσεις-του-μπλε-ηλεκτρικό-τραίνο. Ψάχνω, βρίσκω την θέση μου, η οποία είναι σε εξάδες. Φτου, το είχα ξεχάσει αυτό. Πφφφ, και τώρα τι κάνω? Τεσπα θα περάσει κάπως η ώρα. Έχω ένα θέμα με τον κόσμο. Μ'αρέσει να είμαι κοινωνικός, αλλά όχι σε έναν χώρο 2x1 οπου θα έχει κάθε καρυδιάς καρύδι (είτε μπανανιάς μπανάνα αν δεν σας αρέσουν τα καρύδια). Ετσι λοιπόν, μπαίνοντας μέσα βλέπω μια κυρία σχετικά μεγάλης ηλικίας (70άρα την έκοψα, αλλα μπορεί να έκανα και λάθος), ένας νεαρός (19-20 ετών) και ένας κυριος (35άρης-40άρης) ο οποίος κάθεται απέναντι μου. Βαζω την βαλίτσα μου πάνω, κάθομαι και γίνεται η εξής κουβέντα μεταξύ της κυρίας και του νεαρού.

(Η κουβέντα ξεκινάει αφού ο νεαρός κλείσει το τηλέφωνο του απο το οποίο μανιωδώς φώναζε "μαλάκα" και άλλα κοσμιτικά επίθετα λες και ήταν μόνος του στον χώρο ή ήταν στον δρόμο και είχε φασαρία.)

Κ: Πολύ κουνάει το τραίνο.

Ν: Ναι, αλλα νταξει, σε λίγο θα ηρεμίσει, είναι οι γραμμές εδώ κάπως.

Κ: Ε, ναι, αλλα έχω πρόβλημα με την μέση μου, και δεν έχω και θέση, ελπίζω να μη με σηκώσει ο ελεγκτης.

Ν: Ούτε εγώ έχω θέση, για αυριο μου κλείσανε, και θα πάω στον διάδρομο, να δεί ο ελεγκτης το εισιτήριο μου, θα προσέχετε λίγο τα πραγματα μου?

Κ: Ναι φυσικά.

Φευγει το παλικάρι, έρχεται μετα απο λίγο ένας άλλος κύριος και κάθεται δίπλα μου. Ήρθε ο ελεγκτής του δίνουμε όλοι τα εισιτήρια εκτός απο την κυρία, η οποία του κάνει νόημα να βγεί έξω να του πεί κάτι και να του δείξει το εισιτήριο της. Έτσι κι έγινε, αλλα δεν είχε εισιτήριο, αλλα κάρτα δωρεάν ταξιδιών (την οποία έχουν οι οικογένειες των εργαζομένων του ΟΣΕ). Εγω καθόμουν στην μεριά του διαδρόμου, οπότε θέλοντας και μη άκουσα κάποιες λέξεις της μονολεπτης κουβέντας τους "Είναι ενας νεαρός πιο μπροστά, μπλα μπλα μπλα μπλα, αλλα δεν έχει θέση μπλα μπλα μπλα θελει να κάτσει εδώ."

Κάθεται η κυρία και αρχίζει να σκαλίζει την τσάντα της και τις σακούλες που είχε μέσα. Τρώει κάτι, και αρχίζε μετά να καθαρίζει τον λαιμό της (το γνωστό μμμ-χχχχμμμ, λες και θα μας φτύσει ενα πράγμα). Επι 20 λεπτα ρε παιδιά. 20 λεπτα! Κατεβάζω την τσάντα να βγάλω το mp3 player μου να ακούω μουσική, και ταυτόχρονα βγάζει ο κύριος που κάθεται δίπλα μου το δικό του απο το τσαντάκι του. Ο νεαρός δεν έχει εμφανιστεί ακόμα. Ο κύριος που κάθεται απέναντι μου, σηκώνεται και κατεβαίνει στην δευτερη στάση του τραίνου, αφού κοιμήθηκε λίγο. Έτσι, ο κυριος που έβγαλε το mp3 του απο το τσαντάκι του και καθόταν δίπλα μου, πήγε στην θέση του και άραξε. Η κυρία του λέει "ψιτ... ψιτ... καλε 'συ... βρε, χαμήλωσε λίγο αυτο το ρημάδι...". Τα πήρε για λίγο ο άνθρωπος αλλα δεν είπε τίποτα.

Εκεί τα πήρα κι εγώ. Αντε, το να είσαι ρουφ οκ, είναι δικαίωμα σου. Αλλά δεν έχεις δικαίωμα να μου πείς να χαμηλώσω την γαμ*μένη την μουσική που ακούγεται ελάχιστα απο τα ακουστικά μου, ενώ εσύ έχεις βγάλει όλες τις σακούλες απο την τσάντα σου και τις ξαναβάζεις με το πάσο σου αναστένοντας και νεκρούς. Γκετ ιτ? Αλλα νταξ, είναι μεγάλη είπαμε οπότε δίνω κι εγώ τόπο στην οργή.

Μετά απο λίγο ανεβάινει μια άλλη κυρία (νεαρή), και πιάνουν την κουβέντα. Όχι απλά πιανουν την κουβέντα, την πιάνουν με δυνατή ένταση! Έχω ακουστικά που μπαίνουν μέσα στο αυτί και κόβουν ενα μεγάλο ποσοστό εξωτερικών ήχων, και ακούω την γιαγιά να μιλάει κανονικά ενώ τα αυτιά μου κοντέυουν να ματώσουν απο τις μελωδικές γραμμές των Firewind και του δίσκου τους "Premonition". Έλεος. Έλεος. Έλεος. Δεν μίλησα καθόλου σε κανέναν. Έκατσα στην θέση μου, άκουγα την μουσική μου και προσπαθούσα να αποκόψω την εκνευριστική της φωνή. Μετα απο κανα διωράκι εμφανίζεται ο προαναφερθής νεαρός, πέρνει την βαλίτσα του και βγαίνοντας άγαρμπα έξω μου δίνει μία μ'αυτήν. Χρμφ..................................

Κάπου στην Λάρισα, κατεβαίνει η μεγάλη-σε-ηλικία-κυρία, και ηρεμούμε όλοι, μιας και είχαμε όλοι ενοχληθεί απο αυτήν. Απ'ότι πήρε το αυτί μου, συνέχεια διέκοπτε τους υπόλοιπους και πεταγόταν, παρόλο που ήταν μέσα στην κουβέντα. :S

Που θέλω να καταλήξω. Εγώ δεν σε ενόχλησα. Ο κύριος δεν σε ενόχλησε πραγματικά, απλα ήθελες να του πείς να χαμηλώσει την μουσική που ακουγόταν λίγο γιατι δεν είχες τι να κάνεις. Εσύ γιατί θες να μου κάνεις το ταξίδι δύσκολο? Ξέρω θα μου πείς "εγώ αγόρι μου, πέρασα δύσκολα χρόνια. Δικτατορία, κατοχή (που λέει ο λόγος)." κι εγώ θα σε κόψω εκεί και θα σου πώ "Ναι, εσύ όμως δεν ξέρεις τι μπορεί να περνάω, οπότε άσε την παπαρολογία σου για άλλους." Λίγος σεβασμός προς τους υπόλοιπους που πρέπει να μας ανεχτούν είτε είναι νέοι, είτε μεγαλύτεροι, δεν είναι κακός. Ίσα ίσα, θα κάνει το ταξίδι μας πιο ευχάριστο. Αυτά.

PS. Οφείλω να ομολογήσω πως ερωτεύτηκα το κλίμα της Αθήνας. Αυτή η έλλειψη υγρασίας απο την ατμόσφαιρα ήταν το καλύτερο μου.

PS2 Thank you. (you know who you are...) ;)

Posted via email from liogr's posterous

[Heavy Πρόταση]: Darkwater

Με αφορμή το last.fm profile μου που έχει ακριβώς 666 καλλιτέχνες και γκρουπάκια που έχω ακούσει, θα αρπάξω την ευκαιρία να κάνω μια σατανική (ετσι δεν είναι? σαταναδες δεν είναι οι μεταλαδες?:P ) πρόταση σε όσους ακούνε Heavy Metal ή έχουν "ανοιχτούς μουσικούς ορίζοντες".

Ο λόγος λοιπόν για τους Σουηδούς Darkwater. Οι Darkwater παίζουν "Progressive/Melodic Power  Metal", για όσους γουστάρουν να βάζουν ταμπέλες,  με Χριστιανικό στίχο. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2003, και κυκλοφόρησε την πρώτη του (και μοναδική μέχρι στιγμής) δισκογραφική δουλειά του το 2007 με τον τίτλο "Calling the Earth to Witness". H ηχογράφηση και παραγωγή του δίσκου έγινε το Καλοκαίρι και το Φθινόπωρο του 2006. Χρησιμοποιήθηκαν πολλά στούντιο ηχογράφησης, ενώ το μιξάρισμα του ήχου έγινε απο τον Peter Seather (ο οποίος έχει αναλάβει δουλειές των Skyfire και A.C.T μεταξύ άλλων) στο Studio Underground, ενω η τελική παραγωγή έγινε απο τον Gφran Finnberg (με δουλειές των Dark Tranquillity, The Haunted και άλλων στο ιστορικό του) στο Mastering Room.

Ας περάσουμε τώρα στα περι-μουσικής γι'αυτόν τον καταπληκτικό δίσκο. "Calling the Earth to Witness" ο τίτλος του όπως προανέφερα, και αποτελείται απο 8 αριστουργήματα και μια εισαγωγή. Συνολική διάρκεια: 1 ώρα, 8 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα περίπου.  Αν και (όπως μαρτυράει το tracklisting που ακολουθεί) τα τραγούδια κρατανε κατα μέσο όρο απο 8 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα το καθένα (το Intro δεν υπολογίζεται), οι μελωδίες του δεν είναι καθόλου κουραστικές ούτε και τραβηγμένες. Ακούγεται ευχάριστα, ειδικά με την συνοδεία κάποιου ροφήματος (κατά προτίμηση μπύρα) και είναι άκρως εθιστικό. Εντοπίζονται στοιχεία κλασσικής-ρομαντικής μουσικής (με την έννοια της μουσικής των Beethoven, Mozzart κλπ), ελάχιστα blues/jazz στοιχεία καθώς και μεσανατολικών ήχων. Τα φωνητικά είναι απόλυτα δεμένα με τα υπόλοιπα μουσικά (πάντα) όργανα και το μόνο αρνητικό είναι η έλλειψη δεύτερου δίσκου και συνεπώς περισσοτέρων κομματιών. Αν και έχουν ενσωματωθεί mainstream στοιχεία, ο δίσκος είναι πολύ δυνατός (με την έννοια του ότι μπορεί να ικανοποιήσει και τα ποιο απαιτητικά αυτιά). 

Tracklisting:

1. 2534167 (Intro) 00:32

2. All Eyes On Me 08:48

3. Again 09:01

4. Habit 12:46

5. The Play - I 02:34

6. The Play - II 08:39

7. Shattered 09:38

8. Tallest Tree 10:14

9. In My Dreams 06:09

Line up:

Henrik Bεth - Φωνητικά και Κιθάρα (Harmony, Night Watch, Shadrane) 

Markus Sigfridsson - Κιθάρες (Harmony, 7days) 

Tobias Enbert - Κρουστά (Harmony) 

Magnus Holmberg - Πλήκτρα (Harmony)

Προσωπικό:

Emil Westerdahl & Darkwater - Παραγωγή

Pelle Seather - Μίξη στο Studio Underground

Göran Finnberg - Παραγωγή στο Mastering Room

Markus Sigfridsson - Σχεδίαση & Art Direction και αρχική ιδέα εξωφύλλου

Henrik Båth - Αρχική ιδέα εξωφύλλου

Jan Tomperi - Φωτογραφίες του συγκροτήματος (υποθέτω στο ενσωματωμένο booklet)

Μια γεύση από τον δίσκο:

(Tallest Tree)

Αναμένουμε λοιπόν την επόμενη δουλειά τους (Ελπίζω σύντομα)

Posted via email from liogr's posterous

Τα όνειρα δεν μας εγκαταλείπουν ποτέ...

Απο μικρός έχω μέσα μου το μικρόβιο της μουσικής. Σαν χθες θυμάμαι, 11 χρονια πρίν, που γράφτηκα στο τοπικό ωδείο για να γίνω πληκτράς. 5 χρόνια έρωτας με το αρμόνιο, την έντεχνη/λαϊκή μουσική (απο τους Πυξ Λαξ, μεχρι τον Μητροπάνο, κλπ), και την φωνή μου...
"Μην τα παρατήσεις ποτέ, Δημήτρη. Εχεις μέλλον στην μουσική" μου έλεγαν οι καθηγητές μου. Ταυτοχρονα ήμουν στην χορωδία της σχολής (I lived my own Glee time:P) οπου ο καθηγητής με είχε παντα σαν πρώτη φωνή. Η κατρακύλα ήρθε μαζί με τον καινούργιο διευθυντή της σχολής, ο οποιος εφερε μια κοπελίτσα η οποία κάνει την Lady Gaga να μοιάζει με κορίτσι του πεζοδρομίου. Έφυγα απο την χορωδία, σταμάτησα το αρμόνιο καθως ξενερωσα με την ζωή μου, και αρχισα μαθήματα πιάνου.
"Κυρία Π.... Ο γιός σας είναι ταλεντο στο πιάνο, οπως ήταν και στο αρμόνιο. Αν και εκανε μονο 6 μήνες", καθώς έκανα την αλλαγή στη μέση της χρονιάς, "πάει κατευθείαν για αρμονία, οπου θα'ναι ο μικρότερος εκει μέσα, και για 2ο έτος πιάνου." Έτσι εγινε. Ο αμεσως μεγαλύτερος ήταν 3 χρονια μεγαλύτερός μου. Κουράστηκα απο την ζήλεια τους που τους εφτασα γρήγορα, και τα παράτησα. Ολοι είχαν βλέψεις μαντόνας και σάκη ρουβά. Εγω, λόγω πιάνου, αρχισα να φευγω απο τα Ελληνικά, ακουγα κλασσική μουσική, απο Μπετόβεν μέχρι Deep Purple, πιο "δύσκολες" μελωδίες απ'οτι έχει να προσφέρει το 99,9% της Ελληνικής σκηνής, και δεν ήθελα να με ρίξουν στο επίπεδό τους (ω, πόσο ψωνάρα ακούγεσαι φίλε.) Ψώνιο δεν είμαι. Αλλά, αλλο επίπεδο θέλει για να παίξεις τις 3 νότες απο τραγούδι του Ρουβά, και του κάθε Ρουβα, και άλλο για να παίζεις τις μπλεγμένες σαν τον καπνό για στριφτά μελωδίες των Μοτσαρντ, Τσαϊκόφσκι, Scorpions, Rainbow, Iron Maiden.
Σαν αποτέλεσμα, έκοψα κάθε επαφή με τους "συμμαθητές" μου. Όμως, δεν ξέχασα όσους πίστεψαν σε 'μένα (μην πετάτε ντομάτες, δεν φταίω εγώ που έγιναν έτσι τα πράγματα.) Πως το μετάνιωσα που τα παράτησα τότε... Απο εκείνη την στιγμή έχω γράψει πολλούς στίχους οι οποίοι έχουν χαθεί, έχω κάνει εκπομπές σε διαδικτυακά και μή ραδιόφωνα οπου την ώρα που τελείωνε η πενιά του o Gary Moore, ο Μπετόβεν συνόδευε την εκφώνησή μου και ήταν τιμή μου. Γιατί; Επειδή μπορούσα. Επειδή η Ροκ έχει εναν ανεξήγητα γλυκό τρόπο να συνδέεται με τις Κλασσικές μελωδίες του Μπαχ. Το όνειρό μου, τελείωσε απότομα, λόγω προβλημάτων οργάνωσης του σταθμού, καθώς και προσωπικών θεμάτων.
Το όνειρο ζεί ακόμα... Με την κιθάρα που κραταω στα χέρια μου. Σίγουρα υπάρχουν καλύτεροι-ες απο εμένα, αλλα αυτη την φορά δεν θα τα παρατήσω, όπως δεν με παράτησε και το όνειρό μου εδω και 11 χρόνια. Ειναι τιμή μου και καμάρι μου που μπορώ και παίζω 5 νότες του David Gilmour μαζί του απο τα ηχεία του υπολογιστή μου, και αν τα παρατήσω τώρα, που το χρειάζομαι σχεδόν παραπάνω απο οτιδήποτε άλλο στον κόσμο γιατι με ηρεμεί οταν δεν τα καταφερνει κανεις άλλος να με ηρεμήσει (γιατι δεν μπορεί, δεν θέλει κλπ), τοτε είμαι άξιος της μοίρας μου. Συνεχίστε να ονειρευεστε, μην τα παρατατε και για κανέναν πούστη μην θυσιαστείτε (όπως λέει ο Παπακωνσταντίνου)
Υ.Γ. Εμπνευση για να γράψω αυτές τις γραμμές, η Δώρα, το zoulapaki, που είναι πολύ κοντά στο να εκπληρώσει το όνειρό της. Καλη σου επιτυχία για άλλη μια φορά.
Υ.Γ.2 Συγχωρέστε μου τυχών ορθογραφικά λάθη και ελλείψεις τόνων, το έγραψα και το δημοσίευσα απο το κινητό μου.

Posted via email from liogr's posterous

Πως να κάνετε έναν άνθρωπο να χαμογελάσει!

Όλοι μας κάνουμε όνειρα για το τι θέλουμε να ακολουθήσουμε στην ζωή μας. Κάποιοι τα πραγματοποιούν, κάποιοι δεν τα καταφέρνουν και κάποιοι δεν τα κηνυγούν καθόλου. 

Χαίρομαι όταν βρίσκω άτομα που κηνυγάνε τα όνειρά τους, και όταν αυτα τα άτομα τα έχω δίπλα μου (με οποιονδήποτε τρόπο) χαίρομαι ακόμα περισσότερο, έτσι κι αλλιώς για την προσπάθεια ζούμε ρε γαμώτο, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, έτσι δεν είναι?

Ετσι λοιπόν, η Δώρα μας, αυτό το πολύ γλυκό και όμορφο κοριτσάκι, το zoulapaki μας, πήρε μέρος σε έναν διαγωνισμό οπου το Johnny Walker θα προωθήσει ένα άτομο ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρό του. Η τύχη την κοίταξε και της χαμογέλασε λιγάκι, καθώς βρέθηκε ανάμεσα σε άλλα 2 άτομα που διεκδικούν το "βραβείο" αυτό. Το δικό της όνειρο είναι να ζωγραφίσει (για/στα) στούντιο του Disney, κατι πολύ γλυκό και όμορφο το οποίο, αν τελικά πραγματοποιηθεί σε κάποια φάση θα το απολαύσουμε όλοι μας.

Τι σημαίνει αυτο για εσένα που διαβάζεις την παρούσα ανάρτηση?

Η Δώρα, λοιπον, θέλει την βοήθειά μας. Όχι, δεν εννοώ λεφτά, ούτε φαϊ, ούτε τον πρωτότοκο υιό. Μα τι σκέψεις είναι αυτές που κάνετε τέλος πάντων? :S

Anyway, αυτό που πρέπει να κάνετε είναι απλό. 

Τα υλικά:

1 Υπολογιστή (προφανώς όμως, έχετε, αλλιώς δεν θα διαβάζατε αυτην την ανάρτηση)
1 ή παραπάνω λογαριασμοί facebook
Σύνδεση στο διαδίκτυο (τουλάχιστον 56kbps)
1 Φυλλομετρητή απο τους παρακάτω: Internet Explorer 7+, Mozilla Firefox 3+, Google Chrome 4+, Safari ή Opera.

(Η συνταγή αυτή απαιτεί 5-15 λεπτά απο τον χρόνο μας και είναι για ένα άτομο)

Εκτέλεση συνταγής:

- Προθερμαίνουμε τον υπολογιστή στους 40oC για 1-5 λεπτά (ανάλογα με την παλαιότητα του), πατώντας το κουμπί που ανοίγει. Οι θόρυβοι που θα ακουστούν, μπορούν με ασφάλεια να αγνοηθούν.
- Στην συνέχεια, ανοίγουμε το φύλλο(-μετρητή:P) και βάζουμε (στην μπάρα διευθυνσης) http://www.facebook.com/
- Αφου φορτώσει η ιστοσελίδα, προσθέτουμε προσεκτικά στην γωνία το όνομα χρήστη ή το email και τον κωδικό μας και πατάμε το πλήκτρο Σύνδεση ή Login.
- Εδώ, χρειάζεται λίγη προσοχή, καθώς μπορεί το φύλλο να μήν στρώσει καλά. 
- Ανοίγουμε την εξής σελίδα http://www.facebook.com/JohnnieWalkerGreece και δηλώνουμε οτι μας αρέσει (παταμε δηλαδή το κουμπί Μου αρέσει/Like)
- Τελειώνοντας το παραπάνω βήμα, και με μεγάλη προσοχή, πατάμε στο "WalkWithGiants", το οποίο θα μας μεταφέρει στην σελίδα που θα ψηφίσουμε.
- Μόλις ανοίξει η σελίδα, πάμε στο κάτω μέρος, εντοπίζουμε την "Δώρα Γαλάνη", στα δεξιά, και πατάμε το κουμπί "Μου Αρέσει" που βρίσκεται κάτω απο την φωτογραφία της.

Δεν είναι και τόσο δύσκολο έ?
Τι έχετε να κερδίσετε? Τίποτα, after all, θα κάνετε ευτυχισμένο έναν άνθρωπο και μαζί του όσους το στηρίζουν σε κάθε βήμα του, δεν σας αρκεί αυτο?

Καλη σου επιτυχία Δώρα μου... Σου εύχομαι να ανταμοιφθείς όπως πραγματικά σου αξίζει γλυκό μου κοριτσάκι... :-)

ΥΓ. Κι αν δεν σας έπεισα εγώ (και αν υποπτευθώ οτι ισχύει αυτό, σας έφαγα), ελπίζω να σας πείσει η Δώρα με το video που γύρισε για τον διαγωνισμό:

 

Posted via email from liogr's posterous